Tots els trobats: 36.099
Ocurrències: 2.234.423
Pàgina 1307 de 1805, es mostren 20 registres d'un total de 36099, començant en el registre 26121, acabant en el 26140
Mot Accepció 1a. doc. DiCCA-XV
pica1 sust. fem.   Arma formada por una punta de hierro cortante en el extremo de un palo largo. 1497
pica2 sust. fem.   Pieza grande y cóncava de piedra, a modo de recipiente, que contiene agua. 1400-60
picada sust. fem.   Herida hecha con un aguijón o un instrumento agudo. 1489
picador sust. masc.   Trozo de madera gruesa sobre el cual se corta o se pica la carne. 1423
picadura sust. fem.   Superficie cortante o raspante de un utensilio. 1499
picar verbo trans.   Hacer <una persona> que [algo] se reduzca a partes muy pequeñas o a polvo. 1400-60
picar verbo trans.   Clavar <una persona> un utensilio aguzado en [algo]. 1400-60
picar verbo trans.   Hacer <una persona> [algo] labrando un material. 1400-60
picar verbo trans.   Clavar <un animal> su aguijón [a alguien]. 1400-60
picatoso -a adj.   Que está cubierto de pecas. 1495
picaza sust. fem.   Ave córvida de plumaje negro en el dorso y blanco en el pecho, y con cola larga, que suele llevar al nido objetos brillantes (pica rustica). 1430-60
Picena nom. prop.   Región de Italia situada en el centro de la península, entre Umbría y el mar Adriático. 1498
piceno -a adj./sust. masc. y fem.   [Persona] de Piceno, región de la costa del mar Adriático habitada por pueblo itálico del grupo osco-umbro. 1430-60
pichel sust. masc.   Vasija de metal, alta y con asa y tapa, usada para contener líquidos. 1489
Pichilín, Nicolo nom. prop.   Caballero italiano, capitán que ayudó a los partidarios de Alfonso V el Magnánimo frente a Muzio Attendolo, apodado Sforza, a mediados del siglo XV. 1499
Piciano nom. prop.   Militar macedonio del ejército del rey Filipo II (siglo IV aC). 1430-60
Pico de la Mirandola, Juan nom. prop.   Escritor italiano, autor de obras fundamentales del Renacimiento que aúnan la tradición clásica con la oriental, como las Conclusiones philosophicae, cabalisticae et theologicae, Heptaplus y Disputationes adversus astrologiam divinatricem (1463-1494). 1492
pico1 sust. masc.   Pieza córnea que recubre las mandíbulas de las aves. 1400-60
pico1 sust. masc.   Extremo agudo o borde de una superficie. 1400-60
pico1 sust. masc.   Herramienta formada por un hierro, con uno de sus extremos agudo, inserto por el centro en un mango de madera. 1400-60
Pàgina 1307 de 1805, es mostren 20 registres d'un total de 36099, començant en el registre 26121, acabant en el 26140