Tots els trobats: 36.113
Ocurrències: 2.234.354
Pàgina 1544 de 1806, es mostren 20 registres d'un total de 36113, començant en el registre 30861, acabant en el 30880
Mot Accepció 1a. doc. DiCCA-XV
sartén sust. fem.   Recipiente de forma redonda, más ancho que hondo y con un mango, usado para freír. 1400-60
Sasabasar nom. prop.   Personaje bíblico, nombrado por Darío de Persia gobernador de Judea, que inició la reconstrucción del templo de Jerusalén. 1498
Sásigo nom. prop.   Isla del mar Adriático situada al sureste de Istria. 1498
Sástago nom. prop.   Población de Aragón situada en el valle del río Ebro, entre Quinto y Escatrón. 1402
sastre -a sust. masc. y fem.   Menestral que tiene por oficio hacer vestidos. 1434
Satanás nom. prop.   Ser sobrenatural, el principal de los espíritus malignos que habitan en el infierno (llamado también Lucifer). 1445-52
sátira sust. fem.   Texto en que se ridiculiza a alguien o algo. 1417
Sátira de infelice y felice vida nom. prop.   Libro escrito por el condestable Pedro de Avís, hijo de Pedro de Portugal, duque de Coimbra, y de Elisabet de Urgell, rey de la Corona de Aragón (como Pedro V) durante de guerra civil catalana contra Juan II (1429-1466); la obra fue escrita en portugués y traducida al castellano por el propio autor. 1468
satiriasis sust. fem.   Enfermedad que se caracteriza por una exageración morbosa del impulso sexual en los hombres. 1494
satírico -a adj.   [Persona] que escribe textos de censura o de burla. 1468
satirión sust. fem.   Planta herbácea orquidácea, de hojas radicales anchas y ovaladas, y flores blancas en espiga, cuya raíz en tubérculo es usada en medicina (orchis morio). 1471
sátiro sust. masc.   Ser fabuloso, divinidad campestre con cabeza y torso de hombre, pero con cuernos y cuerpo de macho cabrío. 1488-90
Sátiro de Milán nom. prop.   Funcionario romano hermano de Ambrosio, obispo de Milán, y de Marcelina, monja, considerado modelo de rectitud (siglo IV). 1495
satisfacción sust. fem.   Acción y resultado de dar algo a alguien para pagar una deuda o para compensar una pérdida. 1400
satisfacción sust. fem.   Acción y resultado de cumplir la pena correspondiente a un delito. 1400
satisfacción sust. fem.   Acción y resultado de conseguir alguien aquello que desea. 1400
satisfacer verbo intrans.   Dar <una persona o una cosa> respuesta a [una obligación o una necesidad]. 1417
satisfacer verbo trans.   Dar <una persona> [algo] [a alguien] como compensación por un daño recibido. 1417
satisfacer verbo trans.   Causar <una persona o una cosa> gusto o placer [a alguien]. 1417
satisfaciente adj.   [Persona] que da respuesta a una obligación o a una necesidad. 1432
Pàgina 1544 de 1806, es mostren 20 registres d'un total de 36113, començant en el registre 30861, acabant en el 30880