Tots els trobats: 36.099
Ocurrències: 2.234.423
Pàgina 796 de 1805, es mostren 20 registres d'un total de 36099, començant en el registre 15901, acabant en el 15920
Mot Accepció 1a. doc. DiCCA-XV
franco -a adj.   El Franco.  Apelativo con que se designa al rey Alfonso III de Aragón. 1400-60
Franco, Domingo nom. prop.   Vecino de Zaragoza casado con María de Ayerbe, propietario de unas casas en la parroquia de San Gil a fines del siglo XIV. 1417
Franco, Jacob nom. prop.   Vecino de Zaragoza, carnicero de la aljama a fines del siglo XV. 1488
Franco, Juan nom. prop.   Vecino de Zaragoza, hijo de Domingo Franco y de María Ayerbe, propietario de unas casas a principios del siglo XV. 1417
francolín sust. masc.   Ave gallinácea de color negro o gris con manchas blancas (francolinus francolinus). 1423
Franconia nom. prop.   Región de Alemania situada al sur de Turingia, entre el río Rin y las montañas de Bohemia. 1498
frañer verbo trans.   Hacer <una persona> una incisión en [algo] o separar sus partes con un objeto afilado. 1423
Frangapán, Angelo de nom. prop.   Clérigo italiano que llevó a Roma una imagen de la Virgen María que, según la tradición, había sido pintada por Lucas el Evangelista. 1498
Frange, Gento nom. prop.   Vecino de Zaragoza, miembro del concejo de la aljama a fines del siglo XV. 1484
frangible adj.   Que se rompe con facilidad o que tiene escasa firmeza. 1440-60
franjar verbo trans.   Poner <una persona> adornos a [un tejido] con tiras de materiales distintos. 1460-63
franqueza sust. fem.   Privilegio concedido a alguien para quedar liberado de un tributo o de una obligación. 1403
franqueza sust. fem.   Cualidad propia de quien tiende a actuar de forma altruista. 1403
fraternal adj.   Que es propio de hermanos. 1492
fraternalmente adv.   A manera de hermano. 1492
fraternidad sust. fem.   Relación afectiva entre hermanos o entre personas que se tratan como si lo fueran. 1492
fraterno -a adj.   Que es propio de hermanos. 1492
frator -ora sust. masc. y fem.   Persona que destruye algo. 1417
frau sust. masc.   Falta de verdad en lo que se dice o hace, en perjuicio de otra persona. 1404
fraudar verbo trans.   Privar <una persona> [a alguien] de lo que le corresponde por derecho. 1492
Pàgina 796 de 1805, es mostren 20 registres d'un total de 36099, començant en el registre 15901, acabant en el 15920