quatre dies, quart dia

Vaite febreiro cos teus vinteoito, que se duras/tes máis catro non queda can nin ghato. Deixa que aí vén meu irmán marso, que che ha de faser andar co pelexo debaixo do braso

Febreiriño curto cos seus días 28, se durara máis catro[,] non ficaba can nin gato

Vaia frebeiro cos seus vinteoito, se tuvera máis catro non deixaba can nin ghato nin corghas ó carneiro nin orellas ó preghoneiro

Vaite febreiriño corto, cos teus días vinteoito, si tuveras namás catro, non deixarías can nin gato, nin orellas ó pegoreiro

Vente febreiriño corto cos teus vinteoito, que se tes máis catro, non para can nin ghato

Febreiriño corto cos seus días vinteoito, se duraras outros catro non deixabas can nin gato, nin galiña no poleiro nin chourizo no fumeiro

Febreiriño corto cos seus vinteoito, si durara máis catro non queda can nin gato, nin orella ó peghoreiro nin can tras do palleiro

Febreiriño corto cos teus vinteoito, se duraras máis catro, non quedaba can nin gato, nin orellas ó pigoreiro nin cornas ó carneiro

Vaite febreiriño corto, vaite cos teus vinteoito, que se duraras máis catro non quedaba can nin gato, nin ripias ó palleiro nin ovellas ó pegoreiro

Febreiriño corto cos seus vinteoito, o que ben contou vintenove lle atopou, se durara outros catro non quedaba can nin gato

Febreiro louco cos seus vinteoito, se chegha a levar máis cuatro[,] non queda nin can nin ghato

Vaites frebeiro cos teus vinteoito, que se non fora marzo que che saca catro non deixabas can nin ghato

Conforme pinta, quinta; si ao cuarto non rebrinca, e se chega á outava, así como empeza acaba

Vaite febreiriño, vaite cos teus días vinteoito, que se duraras máis catro, non quedaba can nin gato

«Vaite frebeiriño, vaite, cos teus días vinteoito, que se tuveras máis catro non quedaba can nin ghato». Frebreiro contesta: «Pois deixa que atrás vén meu irmao que che vai poñer as peras a carto cos teus boiciños da oito bichos [sic] de volver a catro»

El pastor díxole a febreiro cuando le faltaban cuatro días: febreiro, febreirudo, chántame narices nel culo. Y febreiro contestou: cálate, meu pastor, que catro que me faltan e tres que me vai prestar meu hirmau, marzo, vas andar cas chocas o hombro e as pelexas arrastro