veintiocho días

«Vaite frebeiriño, vaite, cos teus días vinteoito, que se tuveras máis catro non quedaba can nin ghato». Frebreiro contesta: «Pois deixa que atrás vén meu irmao que che vai poñer as peras a carto cos teus boiciños da oito bichos [sic] de volver a catro»

[Dijo el pastor:] -Allá vayas, febrero el corto, con tus días veintiocho; mal has burlado mi ganado. [Febrero replicó:] -Acá queda mi hermano marzo que si vuelve el rabo, no deja pastor enzaramado [sic], ni cordero encencerrado

Dixo la vieya a Febreru: "Ay, Febrerín, Febrerín, per muy malu que seas yes muy piquiñín". Y diz Febreru: "Ay, vieya, vieya, con ventiochu días que tengo y cuatro que me presta mió amigu Marzo, tengo facete retorcer bien el rabu"

Febreiriño corto cos seus días vinteoito, se duraras outros catro non deixabas can nin gato, nin galiña no poleiro nin chourizo no fumeiro

Febreiriño corto cos seus vinteoito, o que ben contou vintenove lle atopou, se durara outros catro non quedaba can nin gato

Febreiriño corto cos seus vinteoito, si durara máis catro non queda can nin gato, nin orella ó peghoreiro nin can tras do palleiro

Febreiriño corto cos teus vinteoito, se duraras máis catro, non quedaba can nin gato, nin orellas ó pigoreiro nin cornas ó carneiro

Febreiriño curto cos seus días 28, se durara máis catro[,] non ficaba can nin gato

Febreiro louco cos seus días vinteoito, quen ben llos contou, trinta lle encontrou, que se máis durara non quedaba cuña nin acha nin tella no tellado nin tizón no trafugueiro nin palla no palleiro

Febreiro louco cos seus vinteoito, se chegha a levar máis cuatro[,] non queda nin can nin ghato

Febreiro torto cos seus vinteoito, se dura dous días máis[,] non queda can nin ghato

Febrerillo el loco con sus días veintiocho, echa a su madre aguas abajo y la busca aguas arriba

Fevrarùt piês di dut, ma al à vincjevot dîs e in-t-un moment al è fûr dai pîs

Vai fevereirinho de 28, que me deixaste os meus bezerrinhos todos 8; - Deixa estar que vem aí o meu irmão Março[,] que de 8 só te deixa 4

Vaia frebeiro cos seus vinteoito, se tuvera máis catro non deixaba can nin ghato nin corghas ó carneiro nin orellas ó preghoneiro

Vaite febreiriño corto, cos teus días vinteoito, si tuveras namás catro, non deixarías can nin gato, nin orellas ó pegoreiro

Vaite febreiriño corto, vaite cos teus vinteoito, que se duraras máis catro non quedaba can nin gato, nin ripias ó palleiro nin ovellas ó pegoreiro

Vaite febreiriño, vaite cos teus días vinteoito, que se duraras máis catro, non quedaba can nin gato

Vaite febreiro cos teus vinteoito, que se duras/tes máis catro non queda can nin ghato. Deixa que aí vén meu irmán marso, que che ha de faser andar co pelexo debaixo do braso